ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ Dr.HAMER ΠΕΡΙ ΚΑΡΚΙΝΟΥ & ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ

         Ο ψυχίατρος και ψυχαναλυτής Βίλχελμ Ράιχ ήταν ο πρώτος που συνέδεσε τον καρκίνο με τα ψυχοσωματικά προβλήματα.  Έγραψε πολλά βιβλία για το θέμα (όπως το διάσημο "η βιοπάθεια του καρκίνου" κ.λ.π.) και δέχτηκε σκληρή κριτική γι' αυτό.  Επίσης, μεγάλο ενδιαφέρον έχει και το βιβλιο "Η ασθένεια ως γλώσσα της ψυχής" του Γερμανού ιατρού - ψυχοθεραπευτή Ρύντιγκερ Ντάλκε. Πρόσφατα ανιχνεύσαμε στο διαδίκτυο έναν γιατρό των ημερών μας, τον Dr. Χάμερ, ο οποίος, μέσα από τη δική του διαδρομή έφτασε σε παρόμοιο συμπέρασμα:  Η ασθένεια, είναι η τέλεια λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος στο πρόβλημα των εσωτερικών συγκρούσεων!   Ο γιατρός Ρίκε Γκέερτ Χάμερ (Ryke Geerd Hamer) υπήρξε για πολλά χρόνια διευθυντής σε μια γερμανική κλινική. Η προνομιούχος θέση του, του επέτρεψε να συναντήσει πολλούς καρκινοπαθείς.

        Χάρη στις περιστάσεις, στην τύχη και στην λεπτομερή παρατήρηση, ο Χάμερ ανακάλυψε τους θεμελιώδεις νόμους που εξηγούν το μηχανισμό της εμφάνισης όλων των καρκίνων και όλων των ασθενειών.  Στην περίπτωση αυτού του γιατρού, μπορούμε πραγματικά να μιλήσουμε για νόμους, αφού οι επαληθεύσεις που έγιναν από τον ίδιο και από άλλους ερευνητές και θεραπευτές έδειξαν ότι όλοι ισχύουν στις 100% των περιπτώσεων, πράγμα το οποίο δεν είχε ποτέ συμβεί έως τότε στην ιστορία της ιατρικής.  Παρακάτω παραθέτουμε αυτούσιο ένα άρθρο του Ζαν-Ζακ Κρεβκέρ (Jean-Jacques CREVECOEUR) ανοιχτό για σχόλια και προβληματισμό...

         Ο νόμος του καρκίνου που διατυπώθηκε από τον Ρίκε Γκέερτ Χάμερ είναι ο εξής: "Όλοι οι καρκίνοι προκαλούνται και ενεργοποιούνται από έντονες και βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις που τις βιώνουμε χωρίς να τις εκφράζουμε. Η φύση της εσωτερικής σύγκρουσης καθορίζει την περιοχή του εγκεφάλου που θα πληγεί και το όργανο στο οποίο θα εντοπισθεί η ασθένεια''.     Παρατήρησε για παράδειγμα ότι, οι ασθενείς που είχαν, για παράδειγμα, καρκίνο των οστών, είχαν όλοι βιώσει κάποιο σοκ, κάποιο στρες, κάποια έντονη και βίαιη (αιφνίδια) εσωτερική σύγκρουση κατά την οποία αισθάνθηκαν υποτιμημένοι.    Επιπροσθέτως, παρατήρησε ότι σε όλους τους ασθενείς που είχαν προσβληθεί από τον ίδιο καρκίνο, είχε εμφανισθεί ένα σημάδι στην ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου τους.   Έτσι, ανακάλυψε ότι σε κάθε τύπο στρες αντιστοιχούσε η ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου και το ίδιο συγκεκριμένο όργανο, πάντα το ίδιο.

Ο καρκίνος των οστών αντιστοιχεί στην εσωτερική σύγκρουση της υποτίμησης.

Ο καρκίνος των πνευμόνων στον έντονο φόβο του θανάτου. Ο καρκίνος του αριστερού στήθους σε μια γυναίκα δεξιόχειρα, στη έντονη εσωτερική σύγκρουση σε σχέση με ένα παιδί (πραγματικό, εικονικό, φανταστικό ή συμβολικό).

Ο καρκίνος του δεξιού στήθους σε μια δεξιόχειρα γυναίκα αντιστοιχεί σε εσωτερική σύγκρουση γενικά με τον σύντροφο (σε μια γυναίκα αριστερόχειρα, οι αντιστοιχίες αντιστρέφονται).

Ο καρκίνος του προστάτη αντιστοιχεί στη σεξουαλική εσωτερική σύγκρουση (πραγματική ή συμβολική) σε σχέση με τα παιδιά ή τους απογόνους (ή την ικανότητα δημιουργίας).

 Και ούτω καθεξής, για όλους τους καρκίνους...

        Αυτός ο νόμος έχει επιβεβαιωθεί εδώ και σχεδόν 20 χρόνια από εκατοντάδες θεραπευτές (εκπαιδευμένους από τον Χάμερ ή τους διαδόχους του), σε δεκάδες χιλιάδες ασθενείς, χωρίς εξαίρεση. Αυτό που είναι φανταστικό σε αυτήν την ανακάλυψη είναι ότι ο μηχανισμός «σύγκρουση - εγκέφαλος – όργανο» λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις.

         Για να το πούμε και αλλιώς, όσο η εσωτερική σύγκρουση είναι ενεργή, η περιοχή του εγκεφάλου που δραστηριοποιείται δίνει διαταγή στη βιολογική διαδικασία να παράγει καρκινικά κύτταρα στο όργανο που διαλέχτηκε για να εκφράσει την ανισορροπία.

           Αντιθέτως, όταν το άτομο λύσει την εσωτερική του σύγκρουση (με οποιονδήποτε τρόπο και αν το κάνει αυτό) και βάλει τέλος στο έντονο στρες του, η ίδια περιοχή του εγκεφάλου αντιστρέφει το πρόγραμμα και δίνει αμέσως διαταγή στη βιολογική διαδικασία, να σταματήσει την παραγωγή καρκινικών κυττάρων και να καταστρέψει τον όγκο που έχει δημιουργηθεί στο όργανο...   Έτσι σήμερα, αρκετές χιλιάδες ιατρικοί φάκελοι θεραπειών έχουν σχηματιστεί και συγκεντρωθεί από τον γιατρό Χάμερ και τους διαδόχους του. Μέσα σ’ αυτούς τους φακέλους, απαριθμούνται πολλές αποθεραπείες τις οποίες η επίσημη ιατρική χαρακτηρίζει ως «αυθόρμητες, ανεξήγητες ή αξιοθαύμαστες».    Ανιχνεύσεις (με σκάνερ), αναλύσεις αίματος, ακτινογραφίες, υποβολές εκθέσεων που έγιναν σε νοσοκομεία, αποδεικνύουν ότι, ασθενείς έχουν θεραπευθεί εντελώς από καρκίνους, λευχαιμίες, σκληρύνσεις κατά πλάκας, μυοπάθειες, διάφορες εκφυλιστικές ασθένειες, κωφώσεις, σοβαρές διαταραχές της όρασης, ψωριάσεις, αλλεργίες, κλπ., χωρίς να προσφύγουν στη χημειοθεραπεία, την ακτινοθεραπεία, τη χειρουργική επέμβαση ή άλλες κλασικές θεραπείες που ορίζονται από την ιατρική.

        Και όμως, πολλοί από αυτούς ήταν καταδικασμένοι από την επίσημη ιατρική, που είχε βεβαιώσει ότι ήταν ανίατοι, ότι θα πεθάνουν σε σύντομο χρονικό διάστημα.   Κατά τη διάρκεια μιας από τις αναρίθμητες δίκες εναντίον του γιατρού Χάμερ στις οποίες ενάγων ήταν ο ιατρικός σύλλογος, ο δικηγόρος του Χάμερ είχε ζητήσει από το δικαστήριο να συγκρίνει το ποσοστό, σε εθνική κλίμακα, όσων επέζησαν από καρκίνο, με το ποσοστό όσων επέζησαν από καρκίνο ανάμεσα στους ασθενείς του πελάτη του (λαμβάνοντας υπόψη ότι μερικοί από αυτούς είχαν απευθυνθεί σ’ αυτόν, μερικές φορές στο τελευταίο τους στάδιο, απελπισμένοι, αφού είχαν δοκιμάσει τα πάντα).    Αυτή η σύγκριση παρουσίασε με περιφανή τρόπο την ανωτερότητα της προσέγγισής του Χάμερ, σε σχέση με την προσέγγιση της επιστημονικής ιατρικής και ολόκληρου του οπλοστασίου της: 95% επιβίωση για περισσότερα από 5 χρόνια για τον Χάμερ, απέναντι στο 30% κατά μέσο όρο, σε εθνική κλίμακα στη Γερμανία. Χωρίς σχόλιο…

       Αν σταματούσα εδώ την παρουσίασή μου, θα σας άφηνα πιθανώς αμήχανους και με πολλές αμφιβολίες. Αν δεν καταλάβουμε σε τι πραγματικά χρησιμεύει η ασθένεια, από βιολογική άποψη, οι θεραπείες μπορεί να φανούν μαγικές.   Για να το καταλάβουμε αυτό, ο γιατρός Χάμερ έδωσε πρώτα-πρώτα ένα παράδειγμα παρμένο από την ζωική βιολογία, αυτό μιας αλεπούς που βρέθηκε σε κατάσταση μεγάλου στρες σχετικά με την επιβίωσή της.    Ας φανταστούμε ότι μια αλεπού δεν έχει καταφέρει να πιάσει την παραμικρή λεία εδώ και τρεις μέρες. Βρίσκεται σε κατάσταση μεγάλου στρες σχετικά με την σωματική της επιβίωση, όταν επιτέλους, καταφέρνει να αιχμαλωτίσει ένα μικρό κουνέλι που περνάει από εκεί.    Τη στιγμή που ετοιμάζεται να το δαγκώσει, να το ξεσκίσει, να το φάει, η αλεπού ακούει έναν από τους χειρότερους εχθρούς της να πλησιάζει: τον κυνηγό. Τώρα η αλεπού μας βρίσκεται σε τρομερό δίλημμα, ανάμεσα σε δύο απειλές: Αν φάει το γεύμα της, για να ικανοποιήσει την ανάγκη της για τροφή, κινδυνεύει να σκοτωθεί με την κοιλιά γεμάτη, αν το σκάσει -αφήνοντας τη λεία της- κινδυνεύει ίσως να πεθάνει της πείνας λίγο αργότερα. Για να βγει από αυτό το δίλημμα, αποφασίζει να καταπιεί ολόκληρο το πόδι του κουνελιού και να φύγει μακριά.    Εκείνη τη στιγμή, ένας άλλος κίνδυνος απειλεί την αλεπού: Κινδυνεύει να πεθάνει από απόφραξη εντέρου, επειδή αυτό το ολόκληρο πόδι δεν μπορεί ούτε να ξανανεβεί από το στομάχι, ούτε να συνεχίσει τη διαδρομή του μέσα στο έντερο. Βρισκόμαστε -λέει ο Χάμερ- μπροστά σε μια έντονη και βίαιη εσωτερική σύγκρουση που σχετίζεται με την ανάγκη να χωνευτεί κάτι.

        Για να λύσει αυτό το πρόβλημα, ο εγκέφαλος ενεργοποιεί την τέλεια λύση που θα εξασφαλίσει την επιβίωση του ατόμου: Ενεργοποιεί ένα πρόγραμμα παραγωγής πεπτικών υπερκυττάρων στα τοιχώματα του στομαχιού.  Στόχος; Η χώνεψη του ποδιού που έχει σφηνώσει στο στομάχι, να γίνει πέντε φορές πιο γρήγορα και πέντε φορές καλύτερα.   Όσο ο στόχος δεν επιτυγχάνεται, ο εγκέφαλος συνεχίζει να διατάζει την παραγωγή αυτών των πεπτικών υπερκυττάρων που έχουν σαφώς ανώτερες επιδόσεις από τα κανονικά. Αλλά μόλις το πόδι χωνευθεί εντελώς, μια διαδικασία βιοανάδρασης, ενημερώνει τον εγκέφαλο ότι ο στόχος έχει επιτευχθεί.   Στη στιγμή, ο εγκέφαλος βάζει τέλος στο πρόγραμμα της παραγωγής και δίνει διαταγή να εξαλειφθούν αυτά τα υπερκύτταρα, που θα απέβαιναν επικίνδυνα εάν παρέμεναν στο στομάχι. Μερικές ημέρες αργότερα, αν ναρκώσουμε την αλεπού και εξετάσουμε τα τοιχώματα του στομαχιού της, θα μπορέσουμε να παρατηρήσουμε ουλές, μάρτυρες της πρόσφατης εξάλειψης των υπερκυττάρων.   Συμπέρασμα: Χάρη σ’ αυτόν τον προγραμματισμό, τον εγγεγραμμένο στη βιολογική διαδικασία εδώ και εκατομμύρια χρόνια, ο εγκέφαλος της αλεπούς διάλεξε την καλύτερη ανάμεσα σε όλες τις λύσεις, έτσι ώστε να εξασφαλίσει την επιβίωσή της.

          Το μόνο που δεν σας είπα ακόμη, είναι ότι αυτά τα υπερκύτταρα είναι αυτό που κοινώς αποκαλούμε, καρκινικά κύτταρα του στομαχιού!

        Έτσι, σύμφωνα με τους Χάμερ και Σαμπά, βάσει επαληθεύσεων που έγιναν στο εργαστήριο, αυτό που αποκαλούμε καρκινικό κύτταρο έχει τις ίδιες λειτουργίες με ένα κανονικό κύτταρο, αλλά με πολλαπλάσιες επιδόσεις.  Ένα καρκινικό κύτταρο στομαχιού χωνεύει πολύ πιο γρήγορα και δυνατά από ένα κανονικό κύτταρο. Ένα καρκινικό κύτταρο παγκρέατος παράγει πολύ περισσότερη ινσουλίνη, ένα καρκινικό κύτταρο του στήθους παράγει πολύ περισσότερο γάλα, ένα καρκινικό κύτταρο πνεύμονα έχει πολύ μεγαλύτερη ικανότητα ανταλλαγής οξυγόνου αίματος, ένα καρκινικό κύτταρο νεφρού φιλτράρει σαφώς περισσότερο, κλπ.    Ας σημειώσουμε, μια και το έφερε ο λόγος, ότι ο γιατρός Κλωντ Σαμπά (Claude Sabbah) γενίκευσε τις ανακαλύψεις του Χάμερ αποδεικνύοντας ότι όλες οι ασθένειες, όποιες και αν είναι αυτές (από την πιο καλοήθη ως την πιο σοβαρή), είναι αποτέλεσμα κάποιου σοκ ή στρες που το βιώσαμε -χωρίς να το εκφράσουμε- και ενεργοποιούνται από τον εγκέφαλο, ως η τέλεια λύση για την εξασφάλιση της επιβίωσης.

           Γιατί πεθαίνουμε από τις ασθένειές μας;

        Τότε, θα μου πείτε, αν οι ασθένειες είναι οι τέλειες λύσεις που είναι γραμμένες στη βιολογική διαδικασία για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή μας, γιατί πεθαίνουμε από καρκίνο ή άλλες ασθένειες;

 Για να απαντήσουμε σ’ αυτό το ερώτημα, πρέπει να καταλάβουμε με ποιο τρόπο επεξεργάζεται ο εγκέφαλός μας τις πληροφορίες που φτάνουν σ’ αυτόν. Δηλαδή, πρέπει να γνωρίζουμε ότι, ο εγκέφαλος δεν κάνει καμία διάκριση ανάμεσα σε μια πραγματική και μια φανταστική, εικονική ή συμβολική πληροφορία.

             Για να το αποδείξουμε, ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα:

            Αν ξαφνικά βρεθείτε όρθιος στο χείλος της -χωρίς παραπέτο- στέγης ενός 20-όροφου κτιρίου, ο εγκέφαλός σας θα ερμηνεύσει αυτήν την κατάσταση ως πραγματικό κίνδυνο: Θα ενεργοποιήσει μια σειρά φυσιολογικών αντιδράσεων και ανακλαστικών συμπεριφοράς (άνοδος του ποσοστού της αδρεναλίνης, επιτάχυνση του καρδιακού παλμού, άγχος, ίλιγγος, κλπ.). Εδώ, έχει επεξεργαστεί μια πραγματική πληροφορία.

         Αν, διαβάζοντας το παραπάνω παράδειγμα, φανταστήκατε τον εαυτό σας σ’ αυτή τη θέση, πιθανώς ο εγκέφαλός σας να ενεργοποίησε τις ίδιες αντιδράσεις. Ωστόσο, δεν βρισκόσαστε πραγματικά σε κίνδυνο, αφού ήσασταν καθισμένος και διαβάζατε. Ο εγκέφαλός σας όμως επεξεργάστηκε μια φανταστική πληροφορία, σαν να ήταν πραγματική!

             Αν τώρα, κατά τη διάρκεια ηλεκτρονικού παιχνιδιού ή κάποιας κινηματογραφικής προβολής, το σενάριο σας προβάλει στο χείλος μιας στέγης, με το κενό από κάτω, σκηνή τραβηγμένη από την οπτική γωνία του ήρωα, και αν είστε αρκετά βυθισμένος-συνεπαρμένος μέσα στην εικόνα, ο εγκέφαλός θα αντιδράσει και πάλι με το ίδιο τρόπο. Εδώ, θα έχει επεξεργαστεί μια εικονική πληροφορία σαν να ήταν πραγματική!

        Τέλος, αν σας ανακοινώσουν ξαφνικά ότι η επιχείρηση στην οποία εργάζεστε κήρυξε πτώχευση, τη στιγμή που εσείς έχετε μόλις πάρει ένα μεγάλο δάνειο από την τράπεζα, θα αισθανθείτε ίσως τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια σας. Ο εγκέφαλος θα ενεργοποιήσει και πάλι τις ίδιες αντιδράσεις, παρόλο που ή άβυσσος που έχετε μπροστά σας, δεν είναι παρά συμβολική. Έτσι, θα έχει επεξεργαστεί μια συμβολική πληροφορία σα να ήταν πραγματική.

        Αν κατανοήσετε αυτό το παράδειγμα, θα καταλάβετε εύκολα πως, ό,τι λέμε και ό,τι σκεφτόμαστε, εκλαμβάνεται από τον εγκέφαλό μας ως πραγματική πληροφορία, την οποία έχει υποχρέωση να επεξεργαστεί, ως υπερυπολογιστής. Έτσι, αν μιλώντας για έναν φίλο πείτε: «Αυτό δε θα του συγχωρήσω ποτέ. Δε θα μπορέσω ποτέ να το χωνέψω» και αυτή η φράση πραγματικά αντανακλά αυτό που έντονα αισθάνεστε, τότε ο εγκέφαλός σας θα λάβει αυτήν την συμβολική πληροφορία και θα την επεξεργαστεί σαν να ήταν πραγματική.   Αν η σύγκρουση που βιώνετε στη σχέση σας με το άλλο άτομο είναι πολύ έντονη και δεν καταφέρνετε να εκφράσετε όλη τη δυσαρέσκεια που αισθάνεστε, είναι πολύ πιθανό ο εγκέφαλος να ξεκινήσει πρόγραμμα παραγωγής πεπτικών υπερκυττάρων (δηλαδή καρκινικών κυττάρων) για να χωνέψει αυτό που δεν μπορείτε να χωνέψετε…!

              Η διαφορά με την περίπτωση του ποδιού που σφήνωσε στο στομάχι της αλεπούς είναι ότι, αν δε συμφιλιωθείτε με τον φίλο σας, αν παραμείνετε στις θέσεις σας, αν δεν τον συγχωρέσετε, δε θα μπορέσετε πράγματι ποτέ να χωνέψετε αυτό που σας έκανε. Κατά συνέπεια, ο εγκέφαλός σας θα συνεχίζει να λαμβάνει το μήνυμα ότι κάτι δεν έχει ακόμη χωνευθεί. Υπάκουα δε, θα συνεχίζει το πρόγραμμα της παραγωγής καρκινικών κυττάρων.   Μαντεύετε τη συνέχεια: Αργά ή γρήγορα, εξαιτίας της ανώμαλα υπερβολικής ικανότητας πέψης, θ’ αρχίσετε να αισθάνεστε πόνους, οι τροφές δε θα χωνεύονται σωστά. Θα σας γίνει τότε διάγνωση καρκίνου του στομάχου, που οι γιατροί θα προσπαθήσουν να εξαφανίσουν με τα διάφορα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους...

             Αλλά αρχίζετε να μαντεύετε αυτό που υπάρχει κίνδυνος να επακολουθήσει.

            Ακόμα κι αν σας έκαναν ολική αφαίρεση στομάχου, ο εγκέφαλός σας θα συνέχιζε να δίνει την εντολή για την παραγωγή καρκινικών κυττάρων στην περιοχή του σώματος όπου βρισκόταν το στομάχι. Κάποιους μήνες αργότερα, οι γιατροί θα ανακάλυπταν αυτό που θα ονόμαζαν υποτροπή ή μετάσταση, ενώ αυτό δε θα ήταν παρά η συνέχιση του προγράμματος που είχε ξεκινήσει ο εγκέφαλός σας, βασιζόμενος σε μια συμβολική πληροφορία σχετικά με την σύγκρουση που βιώσατε με κάποιο φίλο.   Για να πάμε ακόμη μακρύτερα, αν σοκαριστείτε από την απαισιόδοξη διάγνωση του καρκινολόγου σας και αισθανθείτε μεγάλο φόβο θανάτου, ο εγκέφαλός σας θα αρχίσει καινούργιο πρόγραμμα παραγωγής υπερκυττάρων, στον πνεύμονα, που αργότερα θα χαρακτηριστεί από τους γιατρούς καρκίνος του πνεύμονα. Και ούτω καθεξής, μέχρις ότου επέλθει ο θάνατος.

  Πώς να προλάβουμε τις ασθένειες και πώς να τις θεραπεύσουμε;

      Στο τελευταίο μου βιβλίο: «Η γλώσσα της θεραπείας», έχω περιγράψει λεπτομερώς τις διαδικασίες που, ξεκινώντας από έντονα ψυχικά σοκ ή μεγάλο στρες, καθορίζουν και προκαλούν τις σωματικές ασθένειές μας. Στα πλαίσια αυτού του άρθρου μου φαίνεται άχρηστο να προχωρήσω βαθύτερα, αφού η ίδια λογική ισχύει για όλες τις ασθένειες, ανεξάρτητα από τον βαθμό έντασης και σοβαρότητάς τους.

           Αυτό που πρέπει να συγκρατήσουμε από όλα αυτά είναι ότι, αφ’ ενός ο εγκέφαλος δε σφάλει ποτέ και, αφ’ ετέρου, αυτός είναι που ενεργοποιεί όλες τις «ασθένειες» έτσι ώστε να εγγυηθεί στο άτομο τις μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης.   Είναι φανερό ότι το ενδιαφέρον μιας τέτοιας θεώρησης είναι τεράστιο. Πράγματι, για πρώτη φορά στην ιστορία της ιατρικής, καμιά πάθηση, καμιά ανισορροπία μας δεν οφείλεται στην τύχη.   Όλα εκδηλώνονται σύμφωνα με τους αμετάβλητους νόμους της Βιολογίας των Ζωντανών Όντων, όπως λέει ο γιατρός Κλωντ Σαμπά.  Αυτό σημαίνει συγκεκριμένα ότι, αν μάθετε τους νόμους της Νέας Ιατρικής του Ρίκε Γκέερτ Χάμερ ή της Ολιστικής Βιολογίας του Κλωντ Σαμπά, που είναι αμετάβλητοι όσο και οι νόμοι της φυσικής ή της χημείας, θα μπορείτε όχι μόνο να καταλάβετε από πού προέρχονται όλες οι ασθένειές σας, αλλά κυρίως θα μπορείτε να τις προλαμβάνετε και να τις θεραπεύετε.   Πώς;  Μαθαίνοντας τις βασικές αρχές της επικοινωνίας τις οποίες κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να κατέχει: Να εκφράζει τις ανάγκες και τα συναισθήματά του, να τολμά να αντιπαρατίθεται στους άλλους (με σεβασμό βέβαια), να αναγνωρίζει και να δέχεται την πραγματικότητα όπως αυτή είναι, οι πράξεις του να είναι προσαρμοσμένες στην πραγματικότητα, να τελειώνει τις όποιες συναισθηματικές εκκρεμότητες έχει με τους άλλους, να συγχωρεί.

           Ας πάρουμε αυτές τις αρχές μία μία για να εξετάσουμε με ποιο τρόπο μπορούν να μας κάνουν να αποφύγουμε τις ασθένειες ή να μας θεραπεύσουν...

-Να εκφράζουμε τις ανάγκες μας. Πολλές απογοητεύσεις, πολλές καταστάσεις στρες προέρχονται από το γεγονός ότι, αφ’ ενός, λίγοι είναι οι άνθρωποι που γνωρίζουν συνειδητά τις αληθινές ανάγκες τους και, αφ’ ετέρου, ακόμη πιο σπάνιοι είν’ εκείνοι που έχουν την ικανότητα να τις εκφράσουν με κατάλληλο τρόπο.   Συνεπώς, συσσωρεύουμε μίση και μνησικακίες, μένουμε μπλοκαρισμένοι σε αδιέξοδα. Αισθανόμαστε βέβαια ότι κάτι δεν μας ταιριάζει, αλλά δεν γνωρίζουμε πώς να ξεφύγουμε. Μας συμβαίνουν συχνά απαράδεκτα πράγματα. Εντούτοις, τα δεχόμαστε, επειδή δε γνωρίζουμε ούτε καν τα όριά μας, σχετικά με το τι θέλουμε και τι δεν θέλουμε, τι μπορούμε και τι δεν μπορούμε.   Το να ξαναμάθουμε να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες μας και τα όριά μας για όσα δεν θέλουμε πια, το να είμαστε ικανοί να τα εκφράσουμε στους συνομιλητές μας χωρίς να φοβόμαστε τις συνέπειες, αυτό είναι ένας από τους τρόπους που μπορεί να προλάβουν ή να θεραπεύσουν τις ασθένειες που προκαλούνται από τις ανθρώπινες εσωτερικές συγκρούσεις και τις απογοητεύσεις.

-Να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας. Το συναίσθημα μοιάζει με το σύμπτωμα. Είναι ο δείκτης του βαθμού ικανοποίησης ή μη ικανοποίησης των αναγκών μας.   Μια ανάγκη μας ματαιώνεται: Εμφανίζεται ένα δυσάρεστο συναίσθημα (θυμός, θλίψη, φόβος, κλπ.). Μια ανάγκη μας ικανοποιείται: Ένα ευχάριστο συναίσθημα θα εκδηλωθεί (χαρά, ευχαρίστηση, κλπ.).    Δυστυχώς, η παιδεία που έχουμε λάβει, μας έχει διδάξει να αντιμετωπίζουμε τα συναισθήματά μας όπως η ιατρική αντιμετωπίζει τα συμπτώματα, δηλαδή, να τα αρνούμαστε, να τα απορρίπτουμε, να τα εξαφανίζουμε. Με αυτό τον τρόπο στερούμαστε τα καλύτερα σημάδια, που έχουμε στη διάθεσή μας για να γνωρίζουμε με βεβαιότητα τι είναι καλό για μας και τι δεν είναι.

           Αυτή η άγνοια εκ μέρους μας, οδηγεί στην απογοήτευση, αφού μην έχοντας πια τους φωτεινούς δείκτες στον πίνακα ελέγχου, δεν ειδοποιούμαστε καν ότι μια ή περισσότερες ανάγκες μας ματαιώνονται. Σ’ αυτό το σημείο ο εγκέφαλος παίρνει αναγκαστικά τα ηνία, για να εγγράψει στη βιολογική διαδικασία των οργάνων τις ίδιες πληροφορίες που μας είχαν δώσει τα συναισθήματα [θυμηθείτε: στο παράδειγμα με το αυτοκίνητο, αν οι φωτεινοί δείκτες του πίνακα ελέγχου (τα συναισθήματα) δεν λειτουργούν πια ή δεν ληφθούν υπόψη, η βλάβη θα εκδηλωθεί στα όργανα της μηχανής (στα όργανα του σώματος)].     Το να ξαναμάθουμε λοιπόν να ακούμε τα συναισθήματά μας, να τα αναγνωρίζουμε και να τα δεχόμαστε, να τα ευχαριστούμε μάλιστα που επαγρυπνούν για μας, είναι ένας πρώτος σταθμός για να αποφεύγουμε τις καταστρεπτικές εσωτερικές συγκρούσεις και το στρες.   Επιπλέον, αν μπορούμε να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας με τρόπο κατάλληλο, υπεύθυνα, χωρίς να αποδίδουμε στους άλλους την ευθύνη, θα μπορέσουμε πολύ γρήγορα να ξαναβρούμε την ισορροπία μας.

-Να τολμούμε τις αντιπαραθέσεις, με σεβασμό στους άλλους.    Πόσες φορές, σε δύσκολες, τεταμένες, δυσάρεστες καταστάσεις, δε συνέβη να μη τολμήσουμε να πούμε τα πράγματα στον άλλο, με σεβασμό, αλλά και σταθερά, με θάρρος; Πόσες φορές δεν κατάπιαμε τα λόγια μας από φόβο μην προκαλέσουμε σύγκρουση; Φοβόμαστε συχνά να πούμε δυσάρεστα πράγματα επειδή πιστεύουμε ότι είναι προτιμότερο να διατηρούμε την ειρήνη ανάμεσα στους ανθρώπους.    Όμως αυτή η ειρήνη είναι απατηλή, αφού μέσα μας μπορεί να γεννιέται ένα ισχυρό βίαιο συναίσθημα.   Σημειώστε ότι, ακόμη και ο υπολογισμός είναι λανθασμένος: Θέλοντας να αποφύγουμε τη σύγκρουση, δεν λέμε αυτό που θα έπρεπε να ειπωθεί. Όμως, μην λέγοντας τίποτα, αυξάνουμε την αίσθηση απογοήτευσης και μνησικακίας μέσα μας, μέχρι που η κατάσταση γίνεται αφόρητη.

           Τότε, είτε ξεσπάμε βίαια πάνω στον άλλο, οπότε συμβαίνει αυτή η σύγκρουση και η ρήξη που ακριβώς θέλαμε να αποφύγουμε, είτε καταπίνουμε τα συναισθήματά μας γι’ άλλη μια φορά, και τότε συμβαίνει ο καρκίνος ή η οξεία ασθένεια, που μας καλεί να εξετάσουμε προσεχτικά την ανισορροπία που έχουμε δημιουργήσει ...   Το να τολμάμε την σύγκρουση, είναι το να μάθουμε να μιλάμε για τα πράγματα που μας ενοχλούν, ήρεμα, χωρίς υπεκφυγές.   Το να μάθουμε να εκφράζουμε με ειλικρίνεια το τι μας συμβαίνει, είναι ο καλύτερος τρόπος για να φροντίζουμε τις σχέσεις μας με τους άλλους.

-Να αναγνωρίζουμε και να δεχόμαστε την πραγματικότητα όπως αυτή είναι.   Συχνά έχω παρατηρήσει ότι, πολλές ασθένειες ξεκινούν όταν αρνούμαστε να δούμε μια κατάσταση, όταν της αντιστεκόμαστε, όταν δεν δεχόμαστε αυτό που μας συμβαίνει. Έτσι, μπορεί να μπούμε σε καταστάσεις εσωτερικής σύγκρουσης, αντίστασης, αυτοϋποτίμησης, απώλειας της ταυτότητας ή του χώρου κυριαρχίας μας.    Όσο δε μαχόμαστε περισσότερο την πραγματικότητα, τόσο περισσότερο ενισχύουμε την επιρροή της και τη δύναμή της πάνω μας, εωσότου εξαντληθούμε.

         Χωρίς να είμαστε καθόλου μοιρολάτρες (το θέμα δεν είναι να είμαστε ανθρώπινα ράκη που δέχονται τα πάντα χωρίς αντίδραση, αντιθέτως), το να δεχόμαστε την πραγματικότητα είναι το να τολμάμε να την κοιτάμε κατάματα, αντικειμενικά, χωρίς να κρίνουμε.  Είναι επίσης το να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τα γεγονότα, θεωρώντας τα ούτε καλά, ούτε κακά. Η συμβουλή μου είναι, να θεωρούμε μάλλον ό,τι μας συμβαίνει σαν ευκαιρίες που μας προσφέρονται για να μάθουμε κάτι καινούργιο.

-Οι πράξεις μας να είναι προσαρμοσμένες στην πραγματικότητα.      Ο Γιούνγκ επέμενε πολύ σε αυτό το σημείο. Πράγματι, δεν υπάρχει θεραπεία αν δε δράσουμε πραγματικά. Συχνά, μένουμε εγκλωβισμένοι στις εσωτερικές συγκρούσεις μας και τα στρες, επειδή δεν τολμάμε να δράσουμε. Ή ακόμα χειρότερα, επειδή νομίζουμε ότι αρκεί να συνειδητοποιήσουμε την αιτία του καρκίνου μας για να θεραπευθούμε. Λάθος!    Όσοι πίστεψαν πως είναι έτσι, έχουν πεθάνει. Η δράση είναι ο μόνος τρόπος να δώσουμε στον εγκέφαλο την πληροφορία ότι η συγκρουσιακή κατάσταση τελείωσε. Ειδάλλως, το είδαμε παραπάνω, η ενεργοποίηση της ασθένειας δεν θα σταματήσει ποτέ.

-Να τελειώνουμε τις όποιες συναισθηματικές εκκρεμότητες έχουμε με τους άλλους.    Αυτή η έννοια εκφράστηκε για πρώτη φορά από την Ελίζαμπεθ Κίμπλερ Ρος (Kübler-Ross), την ελβετίδα γιατρό που μετανάστευσε στις ΗΠΑ, απ’ όπου ξεκίνησε η εφαρμογή της φροντίδας για την ανακούφιση των βαριά ασθενών, που σήμερα είναι διαδεδομένη σε ολόκληρο τον κόσμο. Έλεγε ότι, πολλοί ασθενείς, στο τέλος της ζωής τους, αισθανόντουσαν την απόλυτη ανάγκη να συμφιλιωθούν με αυτούς με τους οποίους είχαν έρθει σε ρήξη. Παρατήρησε χιλιάδες φορές ότι, μόλις αυτές οι εκκρεμείς υποθέσεις έκλειναν, οι ασθενείς πέθαιναν την ίδια νύχτα, νηφάλιοι και γαληνεμένοι.   Νομίζω ότι δε χρειάζεται να περιμένουμε το τέλος της ζωής μας, στο τελευταίο στάδιο μιας μακράς και επίπονης ασθένειας για να το κάνουμε αυτό.     Από προσωπική εμπειρία ξέρω, ότι κλείνοντας τακτικά τις εκκρεμείς υποθέσεις μου, με βοηθάει να διατηρώ την ισορροπία μου και να μην δημιουργώ άχρηστες και επιζήμιες πηγές άγχους.

-Να συγχωρούμε. Τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, να συγχωρούμε. Όχι, να συγχωρήσουμε τον άλλο για το κακό που μπορεί να μας έχει κάνει, αλλά να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας για τον πόνο που δεχτήκαμε να ζήσουμε τόσο καιρό, μέχρις ότου χαλαρώσουμε, μέχρις ότου εκφράσουμε στον άλλο τις ανάγκες και τα συναισθήματά μας, μέχρις ότου τολμήσουμε την αντιπαράθεση, μέχρις ότου, επιτέλους, αναγνωρίσουμε και δεχτούμε την πραγματικότητα, μέχρις ότου κλείσουμε τις εκκρεμότητές μας.    Όσο και αν μας εκπλήσσει, υπεύθυνοι για τα σοκ, τις εσωτερικές συγκρούσεις, το στρες μας, δεν είναι ποτέ οι άλλοι, ούτε τα γεγονότα. Ο τρόπος που δεχτήκαμε το γεγονός, ο τρόπος που το αντιληφθήκαμε, το ερμηνεύσαμε, το φιλτράραμε, αυτός είναι πάντα που γεννάει τον πόνο μας ή την χαρά μας.   Δηλαδή, τελικά, με πολλή αγάπη, χιούμορ και ταπεινότητα, θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τον εαυτό μας για την ηλιθιότητά μας και να μας συγχωρήσουμε για το κακό που μας κάναμε.

             Συμπεράσματα

             Στο τέλος αυτού του άρθρου, θέλω να βγάλω μερικά σύντομα συμπεράσματα. Πρώτα πρώτα, δεν υπήρξε στόχος μου να σας πείσω ότι οι πεποιθήσεις σας σχετικά με την υγεία και την ασθένεια είναι λανθασμένες. Ξέρω πολύ καλά ότι θα χρειαζόταν να παραθέσω πολύ περισσότερα, για να σας κάνω να αλλάξετε απόψεις.  Στόχος μου ήταν να σας προτείνω μια θεώρηση του πώς θα είναι πιθανώς στο μέλλον η κατανόηση της ασθένειας και της θεραπείας.    Αν κάποια από αυτές τις ιδέες βρήκε απήχηση μέσα σας, σας προσκαλώ να εμβαθύνετε την έρευνά σας, να ενημερωθείτε, να διαβάσετε τα βιβλία που αρχίζουν τώρα να βγαίνουν σχετικά με το θέμα...  Κυρίως δε, να πειραματιστείτε μόνοι σας με τον εαυτό σας, όπως κάνω εγώ, εδώ και 18 χρόνια.

        Έπειτα, αυτή η θεώρηση μας κομίζει ένα εξαιρετικά καλό νέο: Η ασθένεια δεν είναι μοιραία, δεν συμβαίνει ποτέ τυχαία.

         Που πάει να πει ότι, αλλάζοντας τις συνήθειες συμπεριφοράς, τους τρόπους σκέψης μας, τη συναισθηματική ζωή μας, μπορούμε να εξαλείψουμε οριστικά την επήρεια των ασθενειών πάνω μας.   Επιπλέον, ακόμα και αν κάπου-κάπου αρρωσταίνουμε, δε θα εξαρτόμαστε πια από τους θεραπευτές που βρίσκονται σε θέση εξουσίας σε σχέση με μας. Ξαναβρίσκουμε, επιτέλους, την αυτονομία μας, την ελευθερία μας, την αυτοκυριαρχία μας.

        Τέλος, ως ασθενείς και ως πολίτες, έχουμε όλοι το καθήκον να ενημερώνουμε τον περίγυρό μας, όσο περισσότερο μπορούμε, γύρω από αυτές τις νέες έρευνες, έτσι ώστε η τρέλα που έχει καταλάβει την ιατρική, πολιτική και οικονομική εξουσία σε σχέση με κάθε τι το εναλλακτικό, να γελοιοποιηθεί, να αποδειχθεί ακατάλληλη, ξεπερασμένη.   Όταν βλέπω τις διώξεις τις οποίες υφίστανται πολλοί θεραπευτές που έχουν επιλέξει να υπηρετήσουν πραγματικά την υγεία και τον ασθενή (επομένως να μην υπηρετούν πια τα συμφέροντα των μεγάλων φαρμακευτικών ομίλων), γνωρίζω ότι αυτή η νέα μορφή ιεράς εξέτασης δε θα σταματήσει παρά μόνο όταν θα είμαστε αρκετοί για να πούμε ευθέως στους κλασικούς γιατρούς μας, αυτό που πραγματικά μας θεράπευσε.

        Αλλιώς, η ασθένεια θα παραμείνει για πολύ ακόμη στα χέρια αυτών που έχουν πάρει την εξουσία πάνω στη ζωή μας και το σώμα μας.

       Έχουμε τον κόσμο που μας αξίζει.

       Θα έχουμε τον κόσμο που δικαιούμαστε; Αυτό θα εξαρτηθεί από μας! 

                        Θα μας βρείτε στο Ίντερνετ Analysis - Synthesis: www.youhelp.gr

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ε.Ι.Ν.Α.

Κέντρο Βίλχελμ Ράιχ

Αφιερώνεται στα ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ. 

Αγαπητοί συνάδελφοι και φίλοι, διάβασα πολλές φορές τη δολοφονία του Χριστού προκειμένου να προβώ σε μια όσο το δυνατόν πιο άρτια παρουσίασή της.  Ωστόσο κάθε φορά βρισκόμουν όλο και σε μεγαλύτερο δίλλημα.   Ο λόγος του Ράιχ, ιδιαίτερα σε αυτό του το έργο, είναι τόσο γλαφυρός και επαναστατικός που αν δοκίμαζα να περιγράψω τα γραφόμενα του θα τα αλλοίωνα.  Με πολύ δυσκολία κατάφερα να διαλέξω κάποια κομμάτια, τα οποία παραθέτω αυτούσια.  Δε θα σας κουράσω ωστόσο, υπογραμμίζοντας κάθε φορά ποια παράγραφος ανήκει στο Ράιχ και ποια είναι δική μου.  Είμαι σίγουρος ότι θα το διακρίνετε και μόνοι σας από τη διαφορά στο ύφος…

         Στις αρχές του 1947 ο Ράιχ πραγματοποίησε το πείραμα ΟΡΑΝΟΥΡ.  Για τα επόμενα δέκα χρόνια της ζωής του, ως το θάνατό του το 1957, ασχολήθηκε με τις συναισθηματικές επιπτώσεις, όπως τις έλεγε, αυτού του πειράματος.  Στην εισαγωγή της «Δολοφονίας του Χριστού» τονίζει ότι το έργο δημοσιεύεται μόνο σαν ιστορικό υλικό από τα Αρχεία του Ινστιτούτου Οργόνης.  Επίσης, μπορεί να χρησιμεύσει και σαν εισαγωγή βιογραφικού υλικού στο Πείραμα ΟΡΑΝΟΥΡ.  Βγήκε στα βιβλιοπωλεία το Νοέμβρη του 1952.  Μαζί, το Ίδρυμα Βίλχελμ Ράιχ κατέθεσε στο Κογκρέσο των Η.Π.Α. μια δισέλιδη πρόταση, που συμπεριλαμβάνεται στο τέλος του βιβλίου, με τίτλο «Νόμοι που πρέπει να γίνουν για να προστατευτεί η ζωή στα νεογέννητα και η αλήθεια».  Ανάμεσα σε άλλα, η πρόταση αυτή αναφέρει θέματα όπως το ότι δεν υπάρχει κανένας νόμος που να προστατεύει τα νεογέννητα από ζημιές που τους προκαλούν συναισθηματικά ασθενείς μητέρες ή άλλα άρρωστα άτομα…

 Ας αρχίσουμε τώρα να ξεφυλλίζουμε μαζί το έργο τούτο του Ράιχ…
 «Ο άνθρωπος γεννιέται ελεύθερος, μα περνάει τη ζωή του σα σκλάβος!  Νομίζει κάποιος πως είναι αφέντης των άλλων, μα παραμένει πιο σκλάβος από αυτούς.  Πως έγινε αυτή η αλλαγή?»  Με τα λόγια αυτά ξεκινούσε το «Κοινωνικό Συμβόλαιο» τρεις αιώνες πριν ο Ζαν Ζακ Ρουσώ, αλλά με τα ίδια αυτά λόγια ξεκινά και ο Β. Ράιχ το βιβλίο του: Η Δολοφονία του Χριστού.  Από την πρώτη κιόλας σελίδα, ο Ράιχ υπογραμμίζει ότι ο κρυφός υπαίτιος γι’ αυτή τη σκλαβιά είναι η συναισθηματική πανούκλα του ανθρώπου!  Είναι η συναισθηματική πανούκλα, που κάνει τον άνθρωπο να υπεκφεύγει αυτή την ίδια τη ζωή!  Στη συνέχεια του βιβλίου, θα περιγράψει πολύ γλαφυρά και παραστατικά αυτό τον όρο…

Ο άνθρωπος βρίσκεται σε παγίδα και κανείς δεν μπορεί να βρει την έξοδο.  Η ΕΞΟΔΟΣ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΟΡΑΤΗ ΑΠ’ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΟΥΣ.  ΜΑ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΤΗ ΒΛΕΠΕΙ.  ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΟΔΟΣ.  ΜΑ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΕΙ ΠΡΟΣ ΑΥΤΗ.  ΚΙ ΑΚΟΜΑ: ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΤΗ ΦΤΑΣΕΙ, Ή ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΤΗΣ, ΑΠΟΚΑΛΕΙΤΑΙ ΤΡΕΛΟΣ, Ή ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ, Ή ΑΜΑΡΤΩΛΟΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ.
Από το ύφος γραφής του, φαίνεται πως ο Ράιχ είναι απογοητευμένος από τους ανθρώπους.  Κεντρικός άξονας του βιβλίου αυτού είναι η διαστροφή του αγνού, πρωτόγονου σαρκικού έρωτα και η μετατροπή του από την ανθρωπότητα σε ένα παιγνίδι εξουσίας.  Αυτό είναι καθαρό από την αρχή καθώς γράφει:
…υπάρχει μόνο ένας δρόμος που οδηγεί στη γνώση του Θεού και κατά συνέπεια της Ζωής: ΤΟ ΓΕΝΕΤΗΣΙΟ ΑΓΚΑΛΙΑΣΜΑ.  Ένας δρόμος κλεισμένος κι απαγορευμένος.  ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΑΓΓΙΞΕΙΣ!  Κάθε παιδί πέρασε από τούτη τη δοκιμασία.  Μην το αγγίζεις, το γενετήσιο όργανο δηλαδή.  Κι έτσι φτάσαμε στην κατάσταση που ο άνθρωπος παντοτινά ποθεί το Θεό και τη Ζωή, ρουφάει αχόρταγα το Θεό και τη Ζωή, όταν τα βρει, ξεζουμίζει το Θεό και τη Ζωή, και τελικά σκοτώνει το Θεό και τη Ζωή μέσα του και στους άλλους.

Με την πλήρη εξαύλωση του Χριστού, ο αγνός σωματικός έρωτας, σύμφωνα με τον οποίο έζησε ο Χριστός, χάθηκε για πάντα.  …Αυτό είναι προφανές σ’ όλους όσοι έχουν παρακολουθήσει από κοντά τη μεταμόρφωση σωματικού πόθου σε πνευματικές ιδέες περί αγνότητας απ’ τους διανοητικά άρρωστους και τους τρελούς, καθώς επίσης κι από υγιή  άτομα κάτω από την πίεση βαριάς μορφής απογοητεύσεων.
Να σας θυμίσω ένα παράδειγμα που όλοι το έχουμε συναντήσει: Άνδρας, γύρω στα 60, πιθανόν συνταξιούχος.  Η γυναίκα του αρνείται τη σεξουαλική επαφή κι αυτός βρίσκεται σε γενετησία στέρηση.  Ξαφνικά κι ενώ ουδέποτε είχε ασχοληθεί με αυτά, αυτός αρχίζει να παρακολουθεί μαθήματα βυζαντινής μουσικής και πηγαίνει συχνά στην εκκλησία και ψέλνει!  Η λίμπιντο έχει πνευματικοποιηθεί κι έχει βρει διέξοδο στη θεία λατρεία…

Ο Χριστός αγαπούσε τους ανθρώπους.  Έτρεφε ευγενικά συναισθήματα απέναντί τους.  Η οικογένειά του όμως ήταν πολύ στενός χώρος για την κινητικότητά του και μπορούμε να υποθέσουμε για τις ζωντανές ιδέες του.  Ξέρουμε πως η μητέρα του τον μάλωνε, γιατί δεν έμενε στα δεσμά της οικογένειας.  Δεν τα πήγαινε και τόσο καλά με τους αδελφούς και τις αδελφές του.  Κι αργότερα, όταν δελεάστηκε κι έγινε ο Μεσσίας – ηγέτης, ζήτησε από τους οπαδούς του να εγκαταλείψουν τους αδελφούς, τις αδελφές, τις μητέρες και τους πατέρες τους και ν’ ακολουθήσουν τον ίδιο και την αποστολή του.  Ήξερε ότι η οικογενειακή ζωή εξουδετερώνει κάθε απόπειρα για δραπέτευση πέρα απ’ τα όριά της.

Πολλοί σήμερα θα καταδίκαζαν αμέσως αυτές τις ιδέες, αλλά ο Ράιχ είναι αμείλικτος.  Σε άλλο σημείο γράφει: Κι όμως είναι αλήθεια: Η γλοιώδης αγάπη της μητέρας για το παιδί της είναι πραγματικό μίσος.  Η αλύγιστη πίστη της συζύγου είναι πραγματικό μίσος.  Η ίδια είναι γεμάτη από επιθυμία γι’ άλλους άντρες…

Το μεγάλο μίσος είναι καλά κρυμμένο.  Στην επιφάνεια ελέγχεται αρκετά καλά, ώστε να μην προκαλεί ζημιά στο άμεσο περιβάλλον.  Το παιδί που στραγγαλίστηκε συναισθηματικά απ’ τη μητέρα του στην αρχή της νηπιακής ηλικίας, δε θα εμφανίσει τα αποτελέσματα μέχρι που να γίνει άντρας και ν’ αντιμετωπίσει το καθήκον, ν’ αγαπάει μια γυναίκα ή μέχρι που να γίνει γυναίκα και ν’ αντιμετωπίσει το καθήκον να μεγαλώσει το παιδί της.
Στην πραγματικότητα, όλοι οι κανόνες της καλής συμπεριφοράς και οι εκδηλώσεις της ευγενικής κοινωνικότητας πηγάζουν από την ανάγκη για απόκρυψη αυτού του μεγάλου μίσους.

Κάθε εκπαιδευτικός θα ξέρει γιατί υπάρχει η εφηβική εγκληματικότητα και τι κατά βάθος υποδηλώνει: ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΠΕΙΝΑ ΣΤΟ ΖΕΝΙΘ ΤΗΣ ΓΕΝΕΤΗΣΙΑΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ. 

Όσοι έχουμε εργαστεί σε σχολεία, ή γενικότερα με εφήβους, το έχουμε σίγουρα παρατηρήσει…  Πέρυσι σε μια τάξη της 3ης Λυκείου είδα τρεις μαθητές να έχουν στήσει έναν πολύ δυνατό καυγά.  Βρίζονταν και χτυπούσαν ο ένας τον άλλο γελώντας μεν, αλλά πολύ δυνατά δε… Όταν ρώτησα τι συμβαίνει, ο ένας από αυτούς προς μεγάλη μου έκπληξη απάντησε: «Τι να συμβαίνει ρε δάσκαλε? Δε γαμάμε! Αυτό συμβαίνει!  Δε μπορούμε ούτε να διαβάσουμε, ούτε να συγκεντρωθούμε, ούτε τίποτα… Όλο ξύλο παίζουμε. Μας λείπει το σεξ…»  Εξεπλάγην με την απλότητα και την ευστοχία της απάντησής του.  Δε χρειάζεται λοιπόν να διαβάσουμε τόνους ψυχαναλυτικών βιβλίων για να το ανακαλύψουμε.  Τα παιδιά το ξέρουν ήδη, το αισθάνονται.  Και ο Ράιχ το φωνάζει χρόνια τώρα.  Ο μεγαλύτερος στόχος του όμως είναι η εκκλησία.  Σε πολλά σημεία του βιβλίου κάνει το θεμελιώδη διαχωρισμό ανάμεσα στην εκκλησία και στο Χριστό.  Αν και ακούγεται οξύμωρο, ο Βίλχελμ Ράιχ θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ο πιο πιστός χριστιανός και χτυπάει σκληρά τη δικτατορία των ιερέων.

Τονίζει ότι η εκκλησία θα πασχίζει σκληρά για να διατηρήσει το έδαφός της, που στηρίζεται στην καταδίκη της σάρκας, πράγμα που στο βάθος σημαίνει χρόνια δολοφονία του Χριστού.

Ενδιαφέρουσα είναι και η εκδοχή της «Κυριακής Προσευχής» που χρησιμοποιεί ο Ράιχ.  Έχει πάρει το «Πάτερ Ημών» και έχει αλλάξει 4 μόνον λέξεις.  Ακούστε το:

«Αγάπη Ζωή ημών η εξ ουρανών
Αγιασθήτω το όνομά σου
Ελθέτω η βασιλεία σου,
Γεννηθήτω το θέλημά σου,
Ως εν ουρανώ και επί της γης.
Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον
Και άφες ημίν την ενοχήν ημών,
Ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών,
Και μη εισενέγκεις ημάς εις διαστρέβλωσιν της Αγάπης
Αλλά ρύσαι ημάς από των διαστροφών ημών.»

Η καταπίεση της γενετησίας ορμής θα επαναλαμβάνεται μέχρι να επιτρέψει ο άνθρωπος στα μέλη του να νιώσουν ξανά το ρεύμα του έρωτα.  Και μέχρι τότε τα νεκρά, ξερά γυναικεία όργανα δε θα πάψουν να δέχονται τ’ απαιτητικά, διεισδυτικά ψυχρά αντρικά όργανα, πηγή κάθε απογοήτευσης και τρόμο της πραγματικής αγάπης, που την ονομάζουν Αγάπη του Χριστού.

Ο ανθρωπισμός του Χριστού είναι το θεϊκό χαρακτηριστικό του.  Αυτό είναι το χαρακτηριστικό όλων των  πλασμάτων που παρέμειναν πλάσματα της Αγάπης και της Ζωή, που νιώθουν το γλυκό χυμό της ζωής να ρέει μέσα στο σώμα τους κατά το ζευγάρωμα, που ξέρουν πώς να διοχετεύσουν αυτό το γλυκό χυμό στα σώματα των μωρών τους, των παιδιών τους, των εραστών τους και των φίλων τους.  Η αγάπη τους βρίσκεται μέσα στο σώμα τους κι όχι στον καθρέπτη.

Έχουμε ξεχάσει ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο το μυαλό του.  Ένας παλιός Αλχυμικός αφορισμός ανέφερε: ο Νους είναι ο Διάβολος, ο άρχων της πλάνης!  Με τα τεχνάσματά του μας απομακρύνει από το αληθινό συναίσθημα.  Ο Ράιχ λέει κάτι παρόμοιο.  Έχοντας θωρακίσει το σώμα μας χάσαμε την επαφή με τον πυρήνα μας.  Πρέπει να θεωρούμε τη μοναξιά μας αναπόφευκτο αποτέλεσμα του τρόπου ζωής μας.  Δεν υπάρχει άλλος δρόμος εκτός από το δρόμο της μοναξιάς, εφ’ όσον ο άνθρωπος είναι κούφιος και δεν ξέρει τι είναι ΣΩΜΑΤΙΚΟΣ έρωτας.

Η Θεϊκή ζωή – ή η «Φύση», αν προτιμάτε αυτήν την ονομασία – έρχεται αντιμέτωπη με την πανούκλα ή την «αμαρτία» του ανθρώπου κάθε φορά που γεννιέται μια καινούρια ζωή, η οποία πρόκειται να προσαρμοστεί με τον τρόπο ζωής του θωρακισμένου ανθρώπου.  Κάθε ζωή είναι αναγκασμένη να περάσει από τη Γεθσημανή και το Γολγοθά.  Κάθε άντρας και κάθε γυναίκα κουβαλούν βαθειά μέσα τους τις μεγάλες ουλές από την πρώτη εμπειρία τους  στο Γολγοθά, μια ευαίσθητη ανάμνηση γεμάτη λύπες και πόνους.  Είναι η αγωνία της δολοφονίας της ζωής μέσα στον οργανισμό, από την οποία πέρασαν όλοι οι άντρες κι όλες οι γυναίκες, αυτό που τους ενώνει με το Χριστό.

Θεός σημαίνει άλλο πράγμα για μένα κι άλλο πράγμα για σένα.  Για μένα Θεός είναι το γλυκό ρεύμα της αγάπης, κάθε είδους αγάπης, ακόμη κι αυτής των αμαρτωλών και των πορνών, στο σώμα και στην οσφυϊκή χώρα.  Για σένα Θεός είναι το ον που βρίσκεται στον ουρανό, με μια άσπρη γενειάδα και μ’ έναν κεραυνό στο χέρι του, για να τιμωρεί τον ταλαίπωρο τον άνθρωπο που αμαρτάνει.


Ο Χριστός δεν παίζει το ρόλο του μάρτυρα.  Γίνεται μάρτυρας παρά τη θέλησή του και παρά τις προθέσεις του.  Ποτέ δεν ακολουθούσε την αρχή της «απόλυτης» αγάπης για τον πλησίον του και για τον εχθρό του.  Η συμπεριφορά του στο ναό της Ιερουσαλήμ είναι η αδιαφιλονίκητη απόδειξη αυτού του γεγονότος.  Ο Χριστός είναι σε θέση να νιώσει μεγάλη οργή και περιφρόνηση, όπως είναι σε θέση να νιώσει μεγάλη αγάπη.   Η ζωή δε θα μπορούσε ν’ αγαπήσει αυτό που πρέπει να αγαπιέται, αν δεν ήταν σε θέση να μισήσει έντονα αυτό που πρέπει να μισείται.

Το σημείο αυτό είναι πολύ σημαντικό.  Από μικρά παιδιά, οι παπάδες μας βομβαρδίζουν συνέχεια το μυαλό με ρήσεις που σχετίζονται με το ότι όταν ο Ιησούς εραπίσθει, τότε αυτός γύρισε και την άλλη παρειά.  Το περιστατικό με το μαστίγωμα των εμπόρων όμως, το αναφέρουν αδιάφορα και το προσπερνούν.  Έτσι διδασκόμαστε από πολύ νωρίς ότι ο θυμός είναι ένα απαγορευμένο συναίσθημα.  Λες κι ο άνθρωπος είναι ικανός μόνο να αγαπά.  Δεν υπάρχει όμως άλλο μεγαλύτερο σαμποτάζ για την αγάπη, από τον αποκλεισμό του αντίθετου συναισθήματος: του μίσους!  Αν δεν μισήσεις αυτόν που πρέπει να μισήσεις, δε μένει χώρος στην καρδιά για να αγαπήσεις αυτόν που πρέπει να αγαπήσεις.  Κι έτσι, λογοκρίνοντας τα μισά συναισθήματα του ανθρώπου, οι επιτήδειοι μπορούν να τον ελέγχουν.
Από πολύ παλιά είχε ανακαλυφθεί  πως η απαγόρευση είναι ο καλύτερος τρόπος διαφήμισης και προώθησης.  Την εποχή της ποτοαπαγόρευσης στην Αμερική είναι γνωστό ότι η κατανάλωση αλκοόλ όχι μόνο δεν μειώθηκε καθόλου, αλλά μάλλον αυξήθηκε κιόλας.  Όταν η εκκλησία λέει «η οργή είναι κακό», στην πράξη σημαίνει αύξηση της οργής…

Ας συνεχίσουμε να γυρίζουμε τις σελίδες του βιβλίου…  Σε κάποια σημεία ο Ράιχ χαστουκίζει σκληρά τον ανθρωπάκο.  Έχει μεγάλο ενδιαφέρον το σημείο όπου υποστηρίζει ότι δεν είναι οι κυβερνήτες αυτοί που εξουσιάζουν το λαό, μα ο λαός που εξαναγκάζει τους κυβερνήτες να εξουσιάζουν το λαό!
Διστάζει ο Πιλάτος τη σταύρωση του Χριστού, αλλά είναι ο λαός αυτός που τον εξαναγκάζει να κάνει κάτι τέτοιο.  Ο Πιλάτος καταλαβαίνει ότι η πανούκλα παρέδωσε στο σταυρό έναν αθώο, γιατί, απ’ ότι βλέπει μπροστά του, δεν πιστεύει ότι ο Χριστός είχε καμιά πρόθεση να πολεμήσει τον Καίσαρα.  Αυτό όμως είναι εκείνο που υποστηρίζει η πανούκλα και ο Πιλάτος συμφωνεί με την πανούκλα, παρά την προσωπική του πεποίθηση.
Ακόμα κι αν ο Χριστός δεν ήταν υπαρκτό πρόσωπο, η τραγωδία του θα παρέμενε η ίδια: Η τραγωδία του Ανθρώπου κάτω από την κυριαρχία της πανίσχυρης συναισθηματικής πανούκλας.  Κάθε χαρακτηριστικό της θα ‘ταν αληθινό, ακόμη κι αν συνέβαινε στα όνειρα ενός μόνο ανθρώπου, γιατί λαμβάνει χώρα κάθε μέρα, κάθε ώρα, στην καθημερινή ζωή.

Στο Γολγοθά, ο θεμελιακός διχασμός στις πράξεις των ανθρώπων, κάνει την εμφάνισή του, για μια ακόμη φορά, με όλη την απαίσια κτηνωδία του, αν κι εμφανίστηκε αρκετές φορές και στην Ιερουσαλήμ και σ’ ότι προηγήθηκε.  Όταν ο λαός απαιτούσε ουρλιάζοντας να σταυρωθεί ο Χριστός (και δεν έχουμε κανέναν απολύτως λόγο να αμφιβάλουμε για την αλήθεια της αφήγησης των ευαγγελίων, επειδή το ίδιο ακριβώς πράγμα συμβαίνει και συνέβαινε για πολύ καιρό γύρω μας), ο Πιλάτος κατάπληκτος ρώτησε, «Μα τι κακό έκανε?».  Ο Πιλάτος δεν καταλαβαίνει ότι όλα οφείλονται στο γεγονός πως ο Χριστός δεν έκανε κανένα κακό, μα μόνο καλό στους ανθρώπους, κι ότι εξαιτίας αυτού ακριβώς του γεγονότος θα τον μεταχειριστούν χειρότερα κι από κοινό εγκληματία.
Για να συγκαλύψει κάποιος το αίσθημα της αηδίας για τον εαυτό του, επειδή έστειλε το Χριστό στο σταυρό, ΠΡΕΠΕΙ, δεν έχει άλλη διέξοδο,  απ’ το να σωριάσει όλους τους εξευτελισμούς που μπορεί να φανταστεί πάνω στο ίδιο το θύμα των διαβολικών του πράξεων.  Η ολοφάνερη σαπίλα πρέπει να συγκαλυφτεί με ατίμωση του θύματος.  Έτσι ακριβώς ενεργεί η πανούκλα κι έτσι ενεργούσε πάντα από τότε που άρχισε να προσβάλει τους ανθρώπους.  Ένα άλλο χαρακτηριστικό των μεθόδων της πανούκλας και των δημοφιλών προστατών της είναι ότι δεν αφήνουν τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν το παραπάνω συμπέρασμα.
ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ Ν’ ΑΡΧΙΣΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΚΟΙΝΕ ΑΝΘΡΩΠΕ.  Η αθωότητά σου δεν μπορεί πια να δικαιολογεί την ενοχή σου για τέτοια εγκλήματα.  Δεν θα κρύβεσαι για πολύ καιρό ακόμη πίσω από την αθωότητά σου.  Θ’ αρχίσεις να συνειδητοποιείς τι κάνεις με το να δολοφονείς το Χριστό.
Κανένας οπαδός ή μαθητής δε βρίσκεται κοντά στο σταυρό.  Ο Ιωάννης ισχυρίζεται ότι ήταν εκεί.  Μερικοί όμως ερευνητές των ευαγγελίων αμφιβάλλουν γι’ αυτό.  Οι αφοσιωμένες όμως γυναίκες του Χριστού ήταν κοντά του στο σταυρό.  Η Μαρία του Κλεόπα, η Μαρία η Μαγδαληνή, η Ιωάννα, σύζυγος του Χουζά, η Σαλώμη και άλλες, καθώς και η Μητέρα του.  Είναι αυτονόητο ότι μόνο οι γυναίκες θα συντρόφευαν το Χριστό την ώρα του μαρτυρίου, οι γυναίκες που τον είχαν αγαπήσει σωματικά κι όχι οι μαθητές και οι οπαδοί του, που απλώς ρουφούσαν τη Ζωή απ’ αυτόν.  Για τον ίδιο λόγο, όταν ο άνθρωπος αναλάβει την τραγωδία του Χριστού για το σκοπό της θεοποίησης, οι γυναίκες θα παραμεριστούν και στο πιο περίοπτο μέρος της σκηνής θα τοποθετηθούν οι μαθητές που το ‘χαν βάλει στα πόδια.

Αλλά δε θ’ απομείνει ούτε ίχνος από την ουσία της ζωής του Χριστού, δηλ. από τις γυναίκες που αγάπησαν το σώμα του.  Δυο χιλιάδες χρόνια αργότερα, ένας μοναχικός, καταδιωγμένος συγγραφέας, ο Ντέιβιντ Χ. Λώρενς, θα καταλάβει τούτο το βαθύ μυστικό και θα γράψει ένα βιβλιαράκι με τον τίτλο «Ο Άνθρωπος που πέθανε», στο οποίο θα παρουσιάζει μια πιο αληθινή, πιο Χριστιανική άποψη της ζωής του Χριστού.  Κατά συνέπεια, το βιβλίο αυτό δε θα γίνει τόσο πολύ γνωστό, όσο τα γραπτά του Παύλου για τη Βασιλεία των Ουρανών και για τη σαρκική αμαρτία.

Ο Χριστός ήξερε καλά τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στις γυναίκες που δίνουν τη γλυκύτητά τους την ώρα του αγκαλιάσματος, και στις γυναίκες που έχασαν τη γλυκύτητά τους, που τα ερωτικά τους όργανα έχουν μαραθεί και στεγνώσει και γι’ αυτό φ’ωναζαν, «Κύριε, Κύριε, άνοιξον εις ημάς!»

Ο Ράιχ δεν θα έλεγε κανείς ότι ήταν θρήσκος.  Και σίγουρα δεν τον ενδιέφερε και πολύ η μεταφυσική.  Ήταν ένας καθαρά δυτικός επιστήμονας που βάσιζε τα συμπεράσματά του στην εργαστηριακή έρευνα.  Παρ’ όλα αυτά, πολλές από τις απόψεις του ακούγονται μυστικιστικές.  Σε ένα σημείο του βιβλίου αναφέρει πως:
Η λάμψη της ζωικής δύναμης είναι αυτό που εξακολουθεί να υφίσταται και μετά το θάνατο του σώματος.  Πρόκειται για τη λάμψη της ψυχής, αλλ’ αυτή η λάμψη μετά το θάνατο δεν έχει μια καθορισμένη μορφή.  Διασκορπίζεται ξανά μέσα στον άπειρο κοσμικό ωκεανό, δηλ. στη Βασιλεία του Θεού, απ’ όπου προήλθε.
Η λάμψη αυτή δεν έχει καμιά σχέση με τον απάνθρωπο σφετεριστή της γήινης εξουσίας που καταπιέζει τους ανθρώπους.  Οι άνθρωποι της εξουσίας είναι άνθρωποι σκληροί, άνθρωποι χωρίς αγάπη, άνθρωποι που δεν επιθυμούν την ευγένεια της πραγματικής δύναμης.

Υπάρχει μόνο ένα έγκλημα που οι χτυπημένοι από την πανούκλα άνθρωποι τιμωρούν μ’ έναν τόσο αισχρό, απαίσιο, ηλίθιο, κακοήθη τρόπο: ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ, ΘΕΪΚΟΥ, ΣΩΜΑΤΙΚΟΥ ΕΡΩΤΑ.  Αυτή είναι η μόνη λογική εξήγηση της βδελυρής  πράξης και συμφωνεί απόλυτα μ’ αυτά που ξέρουμε σήμερα για τη συναισθηματική πανούκλα, για τους λόγους της ύπαρξής της, για τις κρυφές τάσεις της κτηνωδίας της, για το πάθος με το οποίο καταδιώκει τον πραγματικό, σωματικό έρωτα, που νιώθουν τα πλάσματα του Θεού.  Για το λόγο αυτό, εκτός από μερικές νύξεις σε βιβλία γύρω από το Χριστό, όπως αυτά του Ρενάν και του Λώρενς, κανένας δεν αναφέρει αυτό το γεγονός.  Πως μπορεί όμως να γίνεται λόγος γι’ αυτό στα βιβλία της Χριστιανικής εκκλησίας, όταν, όσον αφορά στους εφήβους μας, δε γίνεται λόγος γι’ αυτό, ούτε στα βιβλία της ψυχιατρικής ούτε ακόμα και της ψυχανάλυσης;  Πως μπορεί;  Είναι τόσο προφανές ώστε δε χρειάζεται ν’ αναφερθεί πουθενά.
ΜΗΝ ΤΟ ΑΓΓΙΖΕΙΣ!  Γιατί θα μπορούσε ν’ ανακαλύψει το νόημα των λόγων του Χριστού και συγχρόνως τη σημασία που αυτός είχε για την ανθρωπότητα.
Δεν τολμούν να το αγγίξουν, γιατί ποτέ τους δεν τόλμησαν να νιώσουν το σώμα τους και ν’ αγγίξουν τα γεννητικά τους όργανα.  Κάτι τέτοιο οι γονείς το τιμωρούσαν, τα σχολεία το χρησιμοποιούσαν σα λόγο αποβολής, η εκκλησία το ‘χε ανακηρύξει αμάρτημα και τα συνέδρια για τη διανοητική υγεία το ‘χαν αποκλείσει εντελώς από τις συζητήσεις τους.

Ο νεαρός, χαριτωμένος, όμορφος, ελκυστικός Ιησούς Χριστός δολοφονήθηκε επειδή αγαπήθηκε από τις γυναίκες μ’ έναν τέτοιο τρόπο, που ένας γραμματέας δεν μπορούσε ποτέ να αγαπηθεί.  Δολοφονήθηκε γιατί συμπεριφερόταν και ζούσε μ’ έναν τέτοιο τρόπο, που κανένας Ταλμουδιστής ιερέας δεν μπορούσε να υποφέρει.  Και οι Ταλμουδιστές στους κατοπινούς ναούς της θρησκείας, αλλά και της γνώσης, δεν μπορούσαν να υποφέρουν ούτε μια σύντομη μνεία του πυρήνα του μυστικού της Δολοφονίας του Χριστού. 
Είναι εκπληκτικό αγαπητοί φίλοι πως ένα τέτοιο βιβλίο, σαν την δολοφονία του Χριστού, έχει παραμείνει σχεδόν άγνωστο.  Ο περισσότερος κόσμος δεν έχει ακούσει καν τον τίτλο.  Τελικά βέβαια δεν είναι να μας ξενίζει κάτι τέτοιο.  Το περιεχόμενό του είναι μια γροθιά στο στομάχι, τόσο για την εκκλησία όσο και για την καθωσπρέπει κοινωνία μας γενικότερα.  Πόσοι άλλωστε αντέχουν να ακούσουν ότι ο θείος Ιησούς σταυρώθηκε επειδή ήταν ένας απ’ τους ελάχιστους γενετήσια ικανούς ανθρώπους?



Στο τέλος του βιβλίου του, ο Ράιχ προσέθεσε ένα παράρτημα εξήντα περίπου σελίδων που τιτλοφορείται: ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ.  Και σαν υπότιτλο έχει «Το μάθημα της Δολοφονίας του Χριστού εφαρμοσμένο στην κοινωνική σκηνή της Αμερικανικής περιόδου (1940 – 1952)»  Τα περιεχόμενα του παραρτήματος ήταν:
      Το βιοενεργετικό νόημα της αλήθειας
      Αλήθεια και αντιαλήθεια
      Η αντιστοιχία του ανθρωπάκου
      Ποιος είναι ο εχθρος
      Φριχτές διαστρεβλώσεις της οργονομικής αλήθειας
      Η λογική προέλευση της «Ανάστασης»
      Η έννοια της αντιαλήθειας
      Ο νέος ηγέτης

Δεν θα επεκταθούμε σε αυτό το παράρτημα, θέλω μόνο να αναφέρω εν τάχει ότι ο Ράιχ παραθέτει έναν απολαυστικό πίνακα 5 σελίδων, όπου αντιστοιχεί διάφορες αγνές, πρωτότυπες, δυνατές έννοιες, με τη διεστραμμένη μορφή που τους έχει αποδώσει ο ανθρωπάκος…
Για κάθε μεγάλη ανθρώπινη σκέψη, η οποία τείνει προς τον κοινό παρονομαστή του ανθρώπινου γένους, υπάρχει και μια αντίστοιχη σκέψη του ανθρωπάκου που εξουδετερώνει την πρωτότυπη, ελπιδοφόρα σκέψη!
Απολαύστε λίγα παραδείγματα:

[Πρωτότυπη σκέψη]                                             [Αντιστοιχία του ανθρωπάκου]
Ο Θεός του Μωυσή   ---------------------------------- Ο Ιεχωβά που τιμωρεί κι εκδικείται
Αγάπα τον πλησίον σου ----------------------------- Φοβού τον πλησίον σου και 
                                                                               χτύπα τον φιλικά στην πλάτη
Γνώστης -------------------------------------------------- Ειδικός, αυθεντία
Το γενετήσιο αγκάλιασμα, ζευγάρωμα --------- «Κάνω» έρωτα, «πηδάω» μια γυναίκα
Φυσική ηθικότητα   ------------------------------------ «Πρέπει», «δεν πρέπει», «μην το αγγίζεις»
Γέλιο  ------------------------------------------------------ Χάχανα

…και ο κατάλογος συνεχίζεται…

Θα κλείσω τέλος αυτή τη σύντομη παρουσίαση της δολοφονίας του Χριστού με ένα ποίημα του Βίλχελμ Ράιχ, που εμπεριέχεται επίσης στο ίδιο έργο.  Ακούστε το καλύτερα με την καρδιά, παρά με το νου.  Είμαι σίγουρος άλλωστε ότι αυτό θα επιθυμούσε κι ο ίδιος.  Τιτλοφορείται:


ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ…
Μανάδες κάθονταν πλάι στις νεροπηγές
Χόρευαν, τραγουδούσαν,
Τρυφερά τα παιδιά τους χαϊδεύοντας
Στο ρεύμα της Ζωής οδηγώντας τα.
Η θάλασσα απαλά χτυπούσε,
Στις ακτές της ειρηνικής οικουμένης.
Γυναίκες κι άντρες έπιναν το νέκταρ της ζωής
Με τις κινήσεις των σωμάτων τους
Κι οι μελωδίες τους αιώνια αντηχούσαν
Γέλια παιδιών ακούγονταν ολόγυρα
Και ζωηρές φωνές
Φαιδρότητα γεμάτες κι ευχαρίστηση.
Χόρευε η χαρά στα μάτια των εφήβων
Κι αντιφέγγιζε σε γελαστά πρόσωπα
Γεμάτων αγάπη κοριτσιών
Μεθυσμένων απ’ τη νιότη
Στ’ απαλά τους σώματα.
Ξαφνικά… μια κραυγή,
Μια στριγκλιά δυνατή
Πρωτάκουστη, πρωτόγνωρη,
Απροσκάλεστη, φονική.
Η πανούκλα είχε εμφανιστεί:
Παγωμένα πρόσωπα,
Γκριμάτσες ψεύτικες,
Χέρια κουρασμένα, λαγόνια νεκρωμένα,
Μάγουλα κλαμένα, βλέμματα απλανή,
Άκαμπτες ράχες, ευγενικές στις υποκλίσεις.
Σώματα χωρίς αγάπη.
Επιθυμία χωρίς θέληση.
Πόθος χωρίς αίσθηση.
Μάχη χωρίς νίκη.
Του γάμου το μαρτύριο.
Βογκητά, ξεφωνητά.
Πόνοι, παιδιών ουρλιαχτά,
Φόνοι, μιζέρια, διαστροφή.
Δειλών παρελάσεις, εκτελέσεις,
Πόλεμοι, μετάλλια, πτώματα στους δρόμους.
Τι μπλέξιμο ηλίθιο,
Κυνηγητά, τρικλοποδιές, εφιαλτικές απάτες.
Αλίμονο στον Άνθρωπο
Και τρισαλίμονο!


Νίκος Σπανός
Απρίλιος 2009